In ’n wêreld van hiper-optimalisering waarsku Nassim Taleb se konsep van antibroosheid dat stelsels wat net op doeltreffendheid fokus, kwesbaar raak vir onverwagte skokke.
Soos spiere sterker word deur spanning, behoort KI-stelsels ook te leer en te groei uit foute eerder as om brose, perfek-geoptimaliseerde strukture te wees. ’n Meer veerkragtige toekoms vereis gedesentraliseerde ekosisteme van uiteenlopende KI-agente wat uit mislukkings leer.
Vir individue beteken dit om nie op een tegnologie staat te maak nie, maar om tydlose menslike vaardighede soos storievertelling, etiek en kreatiwiteit te kombineer met voortdurende eksperimentering.
Antibroosheid gaan nie oor die vermyding van chaos nie, maar om sterker te word juis omdat onvoorspelbaarheid bestaan.
