Kunsmatige intelligensie word dikwels as ’n gewone sagtewarebedryf beskou, maar die ekonomie daarvan lyk eerder soos dié van ’n nutsmaatskappy of selfs ’n lugredery.
KI vereis enorme vaste beleggings in datasentrums, skyfies en energie, terwyl elke gebruik steeds werklike koste meebring.
Dit skep ’n spanning tussen hoë infrastruktuurkoste en beperkte winsgewendheid, veral aangesien baie huidige dienste waarskynlik onderprys is en deur beleggers gesubsidieer word. Die gevolg kan wees dat pryse styg, toegang beperk word en meer gespesialiseerde KI-oplossings ontwikkel.
Die groot vraag is dus nie net wat KI kan doen nie, maar wie uiteindelik die ware koste daarvan sal dra.
