Strauss en Howe se teorie van die Fourth Turning stel voor dat geskiedenis nie lineêr verloop nie, maar in herhalende siklusse van sowat ’n menselewe lank (80–100 jaar), wat elk vier fases of “wendings” insluit:
- ‘n Hoë van stabiliteit en eenheid,
- ’n Ontwaking van kulturele vernuwing en individualisme,
- ’n Ontrafeling van verswakte instellings en toenemende fragmentasie, en uiteindelik,
- ’n Krisis van groot omwenteling wat nuwe strukture en samehorigheid voortbring.
Elke fase word gedra deur generasies wat verskillende rolle speel – die Profeet, Nomade, Held en Kunstenaar – wat saam die ritme van geskiedenis vorm. Hoewel die teorie gekritiseer word as oorvereenvoudigend, bied dit ’n nuttige lens om ons huidige wêreld – met polarisasie, onsekerheid en strukturele spanning – as moontlik deel van ’n Krisis-fase te verstaan.
Die wegneemgedagte: selfs in tye van krisis lê die kiem vir vernuwing en ’n nuwe begin opgesluit.
